Szkoła Dziewiętnasta za nami, a przed nami Dwudziesta Jubileuszowa, która jak należy się domyślać przyniesie wiele niecodziennych wydarzeń. Z naszymi szkolnymi działaniami jest trochę tak, jak to brzmi w refrenie piosenki Andrzeja Sikorowskiego śpiewanej przez Marylę Rodowicz, ale także przez Andrzeja na jednym z koncertów Szkoły Eksploatacji Podziemnej:

Ale to już było i nie wróci więcej
I choć tyle się zdarzyło to do przodu
Wciąż wyrywa głupie serce.
Ale to już było, znikło gdzieś za nami
Choć w papierach lat przybyło to naprawdę
Wciąż jesteśmy tacy sami.

Głupie serce każe myśleć o Szkole Dwudziestej, ale najpierw może kilka słów o tej, która minęła. Nie pobiła ona żadnych wielkich rekordów (chyba tylko jeden – zaskoczyła wszystkich liczbą konkursów, chociaż niektóre z nich wyszły tylko z cienia). Pewnie wszystkich zaskoczyła także elegancją hotelu i jego personelu, a już na pewno rosnącym profesjonalizmem moich wspaniałych współpracowników.

Z czysto kronikarskiego obowiązku należy zaznaczyć, iż:

• w Szkole uczestniczyło 315 osób,
• przez 5 dni obrad w czasie 2415 minut wygłoszono 142 referaty podczas 15 sesji tematycznych,
• w przygotowaniu artykułów wzięło udział 254 autorów,
• materiały konferencyjne liczyły ponad 1300 stron, a jedna książka ważyła prawie 2 kg,
• wręczono nagrody i wyróżnienia w 5 konkursach oraz w Turnieju Wiedzy Górniczej,
• wśród uczestników XIX Szkoły najliczniejszą grupę (52 osoby) stanowili pracownicy
  KGHM Polska Miedź S.A.,
• swoją działalność promowało podczas Szkoły 36 firm.

Obrady Szkoły odbywały się po raz pierwszy w kilkunastu sesjach tematycznych. Ważnym wydarzeniem, które ekscytuje mimo częstych słów krytyki (nie lubimy być oceniani) było ogłoszenie wyników konkursów. O tym i innych wydarzeniach piszemy w Biuletynie 2010/2011. Wiele pochwał uzyskał wyjazd do kopalni Zofiówka, będący ważnym uzupełnieniem sesji poświęconej technice strugowej, która odbyła się w pierwszym dniu szkoły. To niewątpliwie zasługa wspaniałych ludzi z KWK Zofiówka, inżynierów: Zbigniewa Witamborskiego, Krzysztofa Zabója, ale też Dyrektora Kopalni dr. inż. Krzysztofa Kubaczki.

Przed nami Szkoła Dwudziesta. To kolejny już  nasz  Jubileusz,  a my coraz bardziej chcielibyśmy stać  się w większym stopniu szkołą niż samą konferencją. Ma to swoje głębokie uzasadnienie w dobie rozwoju gospodarki opartej na wiedzy, o czym pisze m.in. Juliusz Łukasiewicz w znakomitej książce „Eksplozja ignorancji”. Czy rozumiemy cywilizację przemysłową cytując Schumachera (1973): „Rozwój nie zaczyna się od towarów, zaczyna się od ludzi, ich kształcenia, organizacji i dyscypliny. Bez tych trzech warunków wszystkie zasoby pozostaną utajnione, potencjalne. W tym tkwi przyczyna, dlaczego rozwoju nie można stworzyć, dlaczego nie da się nakazać, kupić, wszechstronnie zaplanować, dlaczego potrzebny jest proces ewolucji. Edukacja nie dokonuje skoków”.

Z tym cytatem świetnie korespondują nasze zamierzenia dotyczące organizacji kilkunastu sesji Szkoły wspartych szerokimi dyskusjami i szkoleniami. W tym celu zwróciłem się do szeregu znamienitych osób, uczestników Szkoły z propozycją opracowania zakresu i formy poszczególnych sesji tematycznych; jesteśmy otwarci również na wszelkie nowatorskie rozwiązania. Wierzę, że będzie to Szkoła szczególnie interesująca – jak na dwudziesty Jubileusz przystało. Niewątpliwie ważną atrakcją będą wykłady naszych sympatyków i przyjaciół, którzy przedstawią interesujące rozwiązania i zagadnienia związane z ich doświadczeniami z działalności na rzecz górnictwa na świecie.

 Wszystko co piękne przemija
Wszystko co piękne pozostaje

Ten fragment piosenki  Grzegorza  Turnaua  kończy  krótkie  podsumowanie XIX Szkoły i zachęca do uczestnictwa w Szkole XX.